rys 9

Badanie wpływu domieszki Gd na stopień zdefektowania struktury szkła tellurowego

Szkła tellurowe należą do grupy szkieł specjalnych ze względu na to, że TeO2 topiony samodzielnie nie wykazuje właściwości szkłotwórczych. Własności szkłotwórcze zapewnia dopiero obecność co najmniej jednego tlenku stabilizującego dany układ. TeO2 może być natomiast w odpowiednich warunkach tlenkiem szkłotwórczym, a zależy to od molowej zawartości innych tlenków w układzie szkieł.

Czytaj więcej...

Synteza wollastonitu na bazie pospolitych surowców mineralnych

Naturalny wollastonit posiada wiele interesujących właściwości: odporność na czynniki chemiczne, specyficzny, mocno wydłużony pokrój ziaren, niską stratę prażenia w procesach ceramizacji, stabilność struktury krystalicznej do temperatury 1120°C, niską skurczliwość wypalania. Te cechy powodują, że jego dodatek może w korzystny sposób wpływać na przebieg wielu procesów technologicznych termicznej przeróbki wybranych kopalin i modyfikować w pożądanym kierunku parametry jakościowe uzyskiwanych produktów finalnych. Czysty wollastonit cechuje się także wysoką białością, co czyni go potencjalnym dodatkiem do ceramiki szlachetnej lub do farb i lakierów.

Czytaj więcej...

Przezwyciężanie kruchości materiałów ceramicznych: elementarne idee

Jeszcze w połowie ubiegłego wieku ceramika wykorzystywała prawie wyłącznie immanentne własności naturalnych skał i minerałów. Wraz z ukształtowaniem się w drugiej połowie XX w. inżynierii materiałowej, pojawiły się materiały, którym przyswaja się nowe właściwości dla poszerzenia gamy ich zastosowań. W dziedzinie ceramicznych materiałów konstrukcyjnych wymienić można przyswajanie zwiększonej odporności na kruche pękanie. W zakresie pojęcia odporności materiałów na kruche pękanie i sposobów jej podwyższania panuje jednak pewne zamieszanie i warto przypomnieć elementarne pojęcia.

Czytaj więcej...

Ceramika dalekowschodnia z badań archeologicznych na Starym Mieście w Elblągu

Nowy zwyczaj popołudniowych herbatek w Europie (Coutts, 2001, s. 143, il. 174), a zwłaszcza w Anglii, zapoczątkowała portugalska księżniczka Katarzyna Bragança (1638-1705), która wychodząc za mąż w 1662 r. za Karola II Stuarta (1630-1685), przywiozła ze sobą m.in. herbatę i delikatne porcelanowe czarki (Dubrin, 2010, s. 17). Wcześniej herbata była znana Europejczykom, ale jako środek leczniczy. Do Europy dostarczyli ją portugalscy kupcy w 2. poł. XVI w. Natomiast do Anglii pierwszy sprowadził ją za pośrednictwem giełd w Middelburgu i Amsterdamie, jeszcze przed połową XVII w., rzutki kupiec z Londynu -Thomas Garraway.

Czytaj więcej...

ISSN 0039-8144

Informujemy, że w ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza, że akceptują Państwo otrzymywanie cookies. więcej informacji...